ใส่ความเห็น

Editor’s Talk (ตอนที่2)

เริ่มต้นกับอาชีพ ช่างตัด…?
หลังจากเกริ่นนำไปในตอนที่แล้วนิดๆหน่อยๆ ผู้เขียนก็ใช้ชีวิตแบบสุดเหวี่ยงหลังเรียนจบ กินเที่ยว ไปเรื่อย… แต่ก็พอมีโอกาสได้จับงานตัดต่อบ้างล่ะ เป็น Job เล็กๆน้อย งูๆปลาๆ ไป… จนกระทั่งทางบ้านบอกว่า หาอะไรทำเป็นหลักเป็นแหล่งได้แล้ว..!!! ใช่ครับเค้าบอกว่าไปหางานประจำทำเสียที เด็กจบใหม่หางานยากครับ ยิ่งไม่มีฝึมือเช่นผู้เขียนยิ่งยากเข้าไปกันใหญ่ ไปสมัครที่ไหนก็เงียบกริ๊บบบ… ก็เลยต้องไปทำงานต๊อกต๋อยๆ แลกเงินเดือนหลักพันไปก่อน ใช่ครับ..ฟังไม่ผิดแน่..เงินเดือน”หลักพัน”ครับ ที่นั่นผมได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆและทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน พอเป็นประสบการณืชีวิตได้ระดับหนึ่งเลยล่ะ งานที่ว่ามันคือ”โรงพิมพ์”ครับ เรียกได้ว่าทำให้ผมแกร่งขึ้นมาระดับหนึ่งเลยล่ะ แต่ทำได้ปีกว่าๆก็เกิดมรสุมชีวิตอีก “บริษัทปิดกิจการ” หรือเรียกง่ายๆว่า”เจ๊ง”นั่นเองครับ… ช่วงนั้นเคว้งคว้างอยู่หลายเดือน…
จนกระทั่งวันหนึ่งมีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งได้เรียกไปคุย และถามผมว่า”อยากทำรายการโทรทัศน์มั้ย?” แทบไม่น่าเชื่อครับผมจะได้ทำงานที่ผมอยากทำที่สุดในชีวิต(ขณะนั้น) เลยตอบตกลงแบบไม่ลังเล…ผู้ใหญ่ท่านนั้นเลยพาผมไปทำงานกับมูลนิธิแห่งหนึ่ง ที่นั่นเค้าทำรายการ”ธรรมะ”ครับ…ฟังไม่ผิดแน่นอนรายการธรรมมะครับ จากการพาไปฝากเนื้อฝากตัวก้ได้ทำงานเลยครับ…”โอ้วแม่เจ้า” แทบไม่น่าเชื่อ…เหมือนขึ้นสวรรค์
แต่ไม่เป้นอย่างที่คิดครับ…มันเฉียดนรกไปนิดเดียว
เชื่อหรือไม่ว่าผู้เขียนเองได้รับงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกับการเริ่มต้นอาชีพนี้ครับ มันคือ”ละคร” ครับ เริ่มต้นด้วยการเทรนจากผุ้ที่ทำมาอยู่ก่อนนิดๆหน่อย รื้อฟืนความทรงจำนิดนึง ผมก็ก็ศึกหนักครับคือ…ผมต้องทำโปรเจคที่เหลือนี้เพียงคนเดียวลำพัง เนื่องจากทุกคนในที่ตั้นจะต้องไปออกกองถ่ายตอนที่เหลือให้จบ พร้อมทั้งทิ้งละครไว้ให้หนึ่งตอน ท่ีจะออกอากาศวันเสาร์ทางช่อง 9… พูดไม่ออกครับ ออนแร์ทางฟรีทีวีด้วย ผมต้องเรียนรู้ระบบต่างๆนาๆ รวมไปถึงการส่งเทปไปออนแอร์ด้วย นั่นก็คืออัดลงเทปเบต้า… โอ้วแม่เจ้า ทั้งหมดนี้ผมเรียนรู้ในหนึ่งวันก่อนพวกเขาจะทิ้งผมไว้คนเดียว…(ชีวิตช่างเศร้าเสียเหลือเกิน)
เอาครับ…ไม่ลองไม่รู้ เกิดมาทั้งทีต้องทำให้ถึงที่สุด เริ่มจากเปิดคอมก่อน…คอมพิวเตอร์ที่ผมใช้ในสมัยนั้นคือ HP รุ่นอะไรสักอย่าง CPU core2quad (4 Core) Ram 4 GB HDD 500 GB การ์ดจออะไรจำไม่ได้ ซึ่งถือว่าเร็วระดับหนึ่งในยุคนั้น ส่วนโปรแกรมที่ใช้คือ Adobe PR CS4 ครับ (ล่าสุดในขณะนั้น)…
เริ่มจาก Capture บรรดาฟุตเทจอันมหาศาลก่อน จะบอกว่า”ท้อ”ครับ แม่งเป้นสิบม้วน คิดไปม้วนละชั่วโมง…นั่งแคปเกือบสองวัน เสร็จแล้วต้องนำไปรวมใน Storage ลูกนึง ที่มีความจุด 1TB และเชื่อต่อด้วย FW400… โอ้วมันช่างไฮโซจริงๆ…หลังจากแคปเทปหมด ผมก็บรรจง Import ฟุตทั้งหมดลง Project ครับ อันนี้ไม่ยาก ยากตรงที่ว่าจะเริ่มยังไงดี กับการตัดละคร 1ตอน กับกระดาษที่เขียนบทมาสองสามแผ่น เรียกได้ว่าโครตยากครับ แต่เดี๋ยวก่อน… งานที่ผมจะตัดนั้น มีผู้กำกับมานั่งคุมครับ(ค่อยยังชี่ว) เท่ากับว่าทำจะทำงานง่ายขึ้นเยอะ ผู้กำกับจะบอกว่า ชอตไหน กล้องใคร เอาแค่ไหน หยุดตรงไหน Fade ดำ,โซบ, เอาเสียงขึ้นลง เริ่มยังไง จบยังไง ผมมีหน้าที่ควบคุมเครื่องแค่นั้นครับ…ตัดเสร็จก้โยนไปให้ช่างเสียงทำเสียง..แล้วเอามาประกอบ ทำแบบนี้จนเทปที่สามครับมันเกิดปัญหาใหญ่… เทปที่ตัดเสร็จแล้วมัน Export ไม่ได้ เนื่องจาก PR CS4 นั้น มันไม่มีการ Export ในตัวโปรแกรมมันเอง มันจะโยนไปอีกโปรแกรมนึงครับ คือ Adobe Encoder เท่าที่ทราบมาว่าโปรแกรมที่ใช้อยู่นั้นมันเป็นโปรแกรมผี แถม CS4 ตอนนั้นถือได้ว่าพึ่งออกมาสดๆร้อนๆ คงจะแครกกันไม่สมบูรณ์แน่นอน…ปัญหานี้ผมแก้คนเดียวกับผู้กำกับครับ คือ”ตัดใหม่”ครับ บนเวอร์ชั่น 6.5 เพราะผู้เขียนเองหาได้เก่าสุดแค่นั้นในขณะนั้น และเป็นเวอร์ชั่นที่ผู้เขียนเองคุ้นเคย… ผมผ่านปัญหานั้นมาได้แบบปางตาย…
ยัง ยังไม่จบครับ มีอีกตอนนึงที่ช่างตัดอีกคนเค้าฝาก Export ไว้ แล้วกลับบ้านนอก…หนึ่งสัปดาห์ ใช่ครับมัน Export ไม่ได้ เนื่องจากมันไปค้างที่ Encoder… ชีวิตช่างบัดซบมาก งานจะเอามะรืนนี้แล้ว ตัดใหม่คงไม่ทัน เพราะช่างตัดเค้าตัดได้อลังการมาก ผมไปทำตามคงไม่ได้แน่… การตัดสินใจของผมคือ ย้ายเครื่อง ด้วยการ Copy โปรเจค และไฟล์ทั้งหมดไปยังอีกเครื่อง ซึ่งผมใช่เวลาหลายชั่วโมงมาก ในการถ่ายไฟล์จากอีกเคื่องไปอีกเครื่อง และนั่ง Link ไฟล์ทั้งหมดในโปรเจค สิ่งนี้สอนให้ผมรู้อยู่สองอย่าง คือ
1.เวลาตัดงานโปรเจคๆหนึ่งให้ทำใน Folder เดียวกันหมด เวลาย้ายจะหาอะไรมันจะได้ไม่กระจัดกระจาย
2.โปรแกรมผีไม่ดีต่อชีวิต (จะพูดถึงในตอนต่อๆไป)

ช่วงเวลา 4-5 เดือนที่ผมได้ร่วมงานกับมูลนิธินี้ เรียกได้ว่าทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรเยอะมาก ทั้งการจัดการเกี่ยวกับการตัดต่อ เรียนรู้ระบบถ่ายทำ ระบบโพสโปรดักชั่น การสู้รบกับเครื่องเบต้า การโดนฝ่ายเซนเชอร์โทรมาด่าเรื่องเทป ชีวิตช่างตัดแบบอดหลับอดนอน และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ โปรแกรมตัด นี่แหละครับที่จะทำให้ผมทำมาหากินได้
อยากจะบอกว่า Adobe CS4 นั้นยอดเยี่ยมจริงๆครับในสมัยนั้น ทำงานว่องไว รับไฟล์ได้เยอะกว่าสมัย ที่ใช้ 6.0 มาก การจัดการอะไรต่างๆดีขึ้นกว่าสมัยที่ผมจับ 6.0 มาก…เสียดายที่ผมมีโอกาสอยู่ที่นี่ไม่นานแต่ผมก็ได้อะไรไปเยอะเยอะ จนกระทั่งผมได้มีโอกาสเข้าไปทำงานโทรทัศน์แบบเต็มตัวสักที…วงการนั้นก็คือ……..

(ติดตามต่อ ตอน 3)

Mr.Carabao

1937448_680856512003822_7000424707721778331_n

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: